Strefy, kanały i poziomy bezpieczeństwa według IEC 62443
Sytance · Zaktualizowano
Strefy grupują zasoby o podobnych wymaganiach bezpieczeństwa; kanały komunikacyjne określają komunikację między tymi strefami. Poziomy bezpieczeństwa opisują ochronę docelową, wbudowane możliwości lub ochronę osiągniętą dla określonego systemu, strefy, kanału komunikacyjnego lub komponentu.
Rozpatrywany system
IEC 62443-3-2:2020 określa wymagania dotyczące definiowania rozpatrywanego systemu IACS. Granica wyznacza zasoby, interfejsy, użytkowników, ścieżki komunikacji, tryby pracy i założenia, które należy uwzględnić w ocenie ryzyka.
Opis systemu powinien określać oceniane funkcje oraz wspierające je zasoby i interfejsy. Na przykład dla linii produkcyjnej powinien wyjaśniać, które sterowniki, stanowiska operatorów i połączenia zewnętrzne wchodzą w zakres.
Strefy i kanały komunikacyjne
Następnie IEC 62443-3-2 dzieli rozpatrywany system na strefy i kanały komunikacyjne. Podział powinien odzwierciedlać wymagania bezpieczeństwa oraz komunikację wymagającą ochrony.
Strefa
Grupa zasobów w granicach systemu, które powinny podlegać podobnym wymaganiom bezpieczeństwa na potrzeby analizy.
Kanał komunikacyjny
Ścieżka komunikacji między strefami, która wymaga własnego podejścia do ryzyka i własnych wymagań bezpieczeństwa.
Taka struktura ułatwia praktyczną ocenę. Sterownika PLC systemu bezpieczeństwa, stacji inżynierskiej, systemu historiograficznego, usługi dostępu zdalnego, magistrali polowej, sieci sterowników i sieci przedsiębiorstwa nie należy traktować jako jednego płaskiego obszaru zaufania, jeśli różnią się narażeniem, skutkami lub potrzebami w zakresie bezpieczeństwa.
Poziomy bezpieczeństwa
Z publicznych materiałów IEC wynika, że IEC 62443-3-2 służy do określenia docelowych poziomów bezpieczeństwa dla każdej strefy i kanału komunikacyjnego. IEC 62443-3-3 następnie określa szczegółowe wymagania dla systemu sterowania i poziomy możliwości. Poziom bezpieczeństwa nie jest ogólną oceną jakości. Odnosi się do określonego systemu, strefy, kanału komunikacyjnego, środowiska zagrożeń i zestawu wymagań.
- przed przypisaniem poziomów zdefiniuj rozpatrywany system;
- podziel system na strefy i kanały komunikacyjne;
- oceń ryzyko dla każdej strefy i kanału;
- ustal SL-T dla każdej strefy i kanału;
- udokumentuj wymagania bezpieczeństwa wynikające z celu.
SL-T to docelowy poziom bezpieczeństwa dla strefy, kanału komunikacyjnego lub systemu sterowania, ustalony po ocenie ryzyka. Jest celem projektowym powiązanym z danym zasobem i środowiskiem zagrożeń.
SL-C opisuje możliwości systemu sterowania lub komponentu w zakresie bezpieczeństwa. Stanowi przydatny dowód od dostawcy lub dotyczący systemu, ale automatycznie nie określa docelowego poziomu wdrożenia.
SL-A to poziom faktycznie osiągnięty w zaimplementowanym systemie. Zależy od architektury, konfiguracji, procedur, weryfikacji i eksploatacji, a nie tylko od zakupionych produktów.
Ograniczenie dotyczące produktów
Dostawca produktu może przedstawić dowody możliwości komponentu, bezpiecznego rozwoju i dokumentację produktu. Dowody te trzeba jednak umieścić w kontekście wdrożonej architektury. Ten sam komponent może znajdować się w różnych strefach, korzystać z różnych kanałów komunikacyjnych i wiązać się z innym ryzykiem w różnych instalacjach.
Dlatego w ocenie uczestniczą również integratorzy systemów i właściciele zasobów. Właściciel zasobów zwykle odpowiada za decyzję dotyczącą ryzyka eksploatowanego IACS. Dostawca usług integracyjnych może zaprojektować podział systemu lub pomóc w jego opracowaniu, szczegółowej ocenie ryzyka i doborze środków technicznych. Dostawca produktu zwykle przekazuje informacje o możliwościach i wsparciu produktu, a nie końcowy wniosek o ryzyku systemu.