Architektura bezpieczeństwa wyrobów medycznych

Sytance · Zaktualizowano

Architektura bezpieczeństwa pokazuje, jak chroniony jest wyrób medyczny i połączone z nim systemy. Identyfikuje interfejsy, do których mógłby dotrzeć atakujący, i wyjaśnia, gdzie środki kontroli ograniczają dostęp, chronią dane lub weryfikują aktualizacje oprogramowania.

Architektura jako dowód

FDA zaleca widoki architektury, które pomagają osobom dokonującym przeglądu zrozumieć narażenie wyrobu na atak i wbudowane w system zabezpieczenia. W dokumentacji technicznej UE te same informacje o projekcie wspierają odpowiednie wymagania MDR lub IVDR. Wyjaśnienie regulacyjne może się różnić, ale architektura powinna opisywać rzeczywisty wyrób i jego zamierzone środowisko.

Na przykład połączenie zdalnego wsparcia może przekraczać granicę między siecią dostawcy usług a siecią szpitala. Architektura powinna pokazywać, który punkt końcowy uwierzytelnia technika i która część wyrobu ogranicza czynności konserwacyjne.

Granica systemu

Zidentyfikować wyrób i systemy zewnętrzne, od których zależy. Określić, które elementy kontroluje producent, a które zależą od organizacji ochrony zdrowia lub innego dostawcy.

Granica zaufania

Oznaczyć zmiany poziomu zaufania lub uprawnień. Na przykład polecenie przychodzące z aplikacji mobilnej należy sprawdzić, zanim wyrób zezwoli na zmianę ustawienia klinicznego.

Widoki architektury FDA

Ostateczne wytyczne FDA z lutego 2026 r. zalecają dostosowanie widoków architektury do architektury wyrobu i ryzyka cyberbezpieczeństwa. Każdy widok wyjaśnia inny aspekt tego, jak można zaatakować system i jak jest on chroniony.

Widoki w dokumentacji technicznej UE

MDR i IVDR nie określają nazw widoków stosowanych przez FDA. Informacje o architekturze wspierają ocenę bezpieczeństwa oprogramowania i interakcji wyrobu z zamierzonym środowiskiem IT. Powinny wyjaśniać założenia projektowe będące podstawą oceny ryzyka oraz warunki, które użytkownik musi utrzymywać.

  • Widok przepływu danych pokazuje, gdzie dane kliniczne mogą być odczytywane lub zmieniane oraz jakie środki kontroli chronią je na tej ścieżce.
  • Widok interfejsów identyfikuje dozwolone połączenia i kontrole ograniczające ich użycie. Szczegóły te wspierają odpowiednie ogólne wymagania dotyczące bezpieczeństwa i działania (GSPR).
  • Widok środowiska działania wyjaśnia, jakiej ochrony oczekuje się od organizacji ochrony zdrowia, na przykład ograniczenia segmentu sieci, z którego można dotrzeć do usługi konserwacyjnej.
  • Widok ścieżki aktualizacji wyjaśnia, jak przetestowana poprawka trafia do zamierzonych wyrobów i jak można przywrócić działanie po nieudanej instalacji.

MDCG 2019-16 Rev.1 wyjaśnia, w jaki sposób producenci i organizacje ochrony zdrowia dzielą odpowiedzialność za bezpieczne działanie. Wytyczne pomagają powiązać założenia projektowe z minimalnymi wymaganiami IT i informacjami dotyczącymi bezpieczeństwa dostarczanymi wraz z wyrobem.

Zależności systemu

Szczegółowość architektury powinna odpowiadać rzeczywistemu systemowi wyrobu. Prosty wyrób lokalny może wymagać mniejszej liczby widoków niż system połączony z chmurą, urządzeniem mobilnym, siecią lub zarządzany centralnie w ramach floty. Należy uwzględniać zależności wpływające na bezpieczeństwo wyrobu lub cyberbezpieczeństwo, nawet gdy połączonym systemem zarządza klient.

Usługi chmurowe i zdalne

Należy uwzględnić usługę zdalną, od której zależy bezpieczne działanie wyrobu. Na przykład utrata usługi tożsamości może wpłynąć na to, kto ma dostęp do wyrobu i jak przywracany jest dostęp lokalny.

Ścieżki aktualizacji

Architektura aktualizacji powinna opisywać pełną ścieżkę od zatwierdzenia wydania do wyrobu znajdującego się u użytkownika, w tym autentyczność, integralność, błędy wdrożenia i odzyskiwanie działania.

Użytkowanie mobilne i domowe

Telefon pacjenta i sieć domowa wprowadzają środki kontroli, którymi producent może nie zarządzać. Należy wyjaśnić, jakie zabezpieczenia zapewnia sam wyrób, a jakie ustawienia musi utrzymywać użytkownik.

Współdzielona infrastruktura kliniczna

Centralny system monitorowania lub system informacji szpitalnej może łączyć wiele wyrobów. Pokazać, jak dostęp przez taki system współdzielony mógłby wpłynąć na inne wyroby lub pacjentów.

Powiązanie architektury ze środkami kontroli ryzyka

Architektura powinna ułatwiać odnalezienie zagrożenia, któremu przeciwdziała dany ważny interfejs, oraz testu sprawdzającego zabezpieczenie. Jeśli projekt polega na ograniczeniu dostępu przez sieć szpitalną, informacje dla użytkownika powinny opisywać to ograniczenie, aby można je było utrzymać podczas użytkowania.

Źródła